दूर जाना ना…

लताची अशी कित्येको गाणी, कित्येको क्षणी तिच्या स्वर्गीय स्वरांनी माझ्या मनातल्या भावनांना, आकांतांना, आक्रोशांना करून दिलेली वाट… माझ्या भावनांना दिलेले सूर…

        आणि थेट दुसरं टोक.. मनात दाटलेलं सगळं मळभ क्षणार्धात दूर सारून आपल्या आवाजाने नकळत ताल धरायला लावणारीही लताच… अशी गाणी तर अगणित! भरगर्दीत रस्त्यावरून गाडी हाकतानाही, एखाद्या मैत्रिणीसारखी लता समेला येऊन भेटली, की “आ!” असं खास माझ्या श्रीधर दादाच्या स्टाइलमध्ये म्हणून हँडलवर हात मारायला लावणारी… “आहा रिमझिम के यह प्यारे प्यारे गीत लिए”, “सुनो सजना पपीहे ने”, “लौ लगाती, गीत गाती”, ‘अनुराधा’ची सगळी गाणी, खासकरून “साँवरे, साँवरे”… अशी असंख्य…

        लताचा फक्त आवाज दैवी नव्हता, ती संपूर्ण दैवी होती… ‘आनंदघन’ हे नाव तिने उगीच थोडंच निवडलं? “तू गुपित कुणाला सांगू नको आपुले”, “ऐरणीच्या देवा तुला”, “राजाच्या रंगम्हाली”, “माझ्या कपाळीचं कुकू”, “अखेरचा हा तुला दंडवत”… तिने संगीत दिलेली गाणीही अक्षरशः आनंदाची बरसात आणणारी… जी भावना त्यातून व्यक्त होत असेल, दुःख, विरह, आक्रोश, त्या त्या भावनेतला आनंद… अद्भुत होती ती… तिचं संगीत जितकं अथांग होतं, तितकंच अथांग तिच्या जाण्याने उमटलेलं दुःख होतं, हे आपल्या लक्षात असेलच…

 आनंद लता, दुःख लता, उत्साह लता, निराशा लता, प्रेम लता, विरह लता, प्रार्थना लता, अंगाई लता, नाती लता, एकटेपणा लता, सबकुछ लता… लता होती, आहे आणि राहणारच…